Rozrodczość wspomaganą regulują art. 141–144 ustawy Gruzji o ochronie zdrowia (nr 1139, 1997). In vitro jest dopuszczone w leczeniu niepłodności lub ryzyka choroby genetycznej, z użyciem gamet lub zarodków pary albo dawcy, za pisemną zgodą pary. Leczenie nasieniem dawcy jest też wyraźnie dopuszczone dla samotnej kobiety. Prawo czyni parę rodzicami dziecka; dawca ani surogatka nie mogą zostać uznani za rodzica.
Art. 143 dopuszcza surogację gestacyjną dla pary, w której kobieta nie ma macicy. W czerwcu 2023 roku rząd ogłosił, że surogacja zostanie ograniczona do obywateli Gruzji. Według stanu na październik 2026 roku to ograniczenie nie weszło w życie: art. 141–144 są niezmienione w najnowszym tekście jednolitym na Matsne, oficjalnym gruzińskim dzienniku prawnym (wersja z 15 czerwca 2026 roku). Polityka nadal może się zmienić w krótkim czasie.
Prawo nie mówi nic o wynagradzaniu dawców lub surogatek, anonimowości dawcy, liczbie przenoszonych zarodków ani obywatelstwie przyszłych rodziców, więc zasady kwalifikacji wynikają głównie z praktyki klinik. Kliniki zazwyczaj przyjmują pary heteroseksualne, które są małżeństwem lub mieszkają razem od co najmniej roku, a z surogacji wykluczają pary tej samej płci i samotnych mężczyzn. Kliniki różnie opisują anonimowość dawców. Gruzja ratyfikowała Konwencję z Oviedo Rady Europy, której art. 14 zakazuje wyboru płci dziecka, z wyjątkiem uniknięcia poważnej choroby dziedzicznej sprzężonej z płcią.
Geotour organizuje podróż wyłącznie na in vitro, mrożenie komórek jajowych i leczenie z użyciem gamet dawcy. Nie organizujemy, nie pośredniczymy ani nie promujemy surogacji, wyboru płci ani pakietów „gwarantujących” dziecko i nie przekazujemy deklaracji klinik o skuteczności. Jeśli Twoje pytanie dotyczy surogacji, porozmawiaj z niezależnym prawnikiem w swoim kraju: w niektórych krajach, m.in. w Wielkiej Brytanii i Niemczech, komercyjne umowy surogacyjne i ich reklamowanie są same w sobie przestępstwem.